IPB

სტუმარი ღვთისაა ( შესვლა | რეგისტრაცია )

დახმარება   ძებნა   წევრები   კალენდარი

 Forum Rules წესები
2 გვერდები V  < 1 2  
გამოხმაურება  ახალი თემა
> მეფე არტური ქართველია?, ქართველური წარმოშობაზე წერენ ბრიტანელები
rezolomi
post May 30 2010, 01:33 PM
წერილი #16


Advanced Member
***

ჯგუფი: Members
წერილები: 130
რეგისტ: 19-January 10
მდებარ: Tbilisi
წევრის ნომერი: 1,088



გავაგრძელოთ ჩვენი თემა. შევეხეთ სახელ ართურის წარმომავლობას. მართალია, პელაზგებს მთელი პელოპონესის ნახევავარკუნძული ეკავათ,მაგრამ
არკადია განსაკუთრებული მხარე იყო იმით, რომ მეცხოველეობა და მიწათმოქმედება იყო განვითარებული(მწყემსების მხარედ ითვლებოდა). არკადი-დათვს
ნიშნავს. გადმოცემით, თითქოს ამ მხარეში ბევრი დათვი ბინადრობდა.კელტებმა ბევრი იბერიული კულტი აითვისეს.ამის დამადასტურებლად შემიძლია მოვიყვანო
არბუა დე ჟიუნბელვილი, რომელიც ამტკიცებს, რომ ფრანგთა უმეტესობა იბერების და ლიგურების შთამომავლები არიან. მას მიაჩნია, რომ ნამდვილი
გალების(კელტების) კასტა დაახლოებით 80 ათასი სული იყო, ხოლო დანარჩენი მოსახლეობა იყო იბერიული ან ლიგურიული. ჰოდა, ასეთ შემთხვევაში,
უფრო მოსალოდნელია, რომ კელტებმა გადაიღეს იბერებისგან ბევრი რამ. ერთი რამ, ტამპლიერები,,მრგვალი მაგიდის'' რაინდებად თვლიდნენ თავს.
კიდევ ერთი დამთხვევა, ამ ორდენის დაარსებაში მონაწილეობა მიიღო ვიღაც ბერმა ურსუსმა(ურსუსი ლათ. დათვს ნიშნავს). ზოგიერთ მკვლევარს მიაჩნია, რომ ეს იგივე პეტრე განდეგილი უნდა იყოს.
დათვი აღნიშნავს მამაკაცურ ძალას, რომელიც შიშის ზარს სცემს ყველას. დათვი საკრალური სიმბოლოა. ამასთან, ასტრონომიულად შეესაბამება პოლარულ
თანავარსკვლავედს-დიდი დათვის. ართურის ფიგურაში ერთმანეთს ხვდება მამაკაცური, წმინდა მეომრული და სამეფო ელემენტი. ართურის ხასიათს აწონასწორებს ის ფაქტი, რომ ყოველთვის თან ახლავს მერლინი, ზებუნებრივი ცოდნისა და ზემატერიალური ძალაუფლების მცველი. ამ შემთხვევაში,
ადგილი აქვს ორი პრინციპის-მეომრულისა და სულიერის კავშირს.ამიტომაა, რომ მეფე ართურის ,,მრგვალი მაგიდის'' რაინდობა მარტო სამხედრო დანიშნულებისა არ არის.
როგორც ვიცით, დრუიდები იბერებიდან გამოსული ნათელმხილველთა კასტა გახლდათ. დრუიდები თავს ტახებად თვლიდნენ. დავიწყოთ ცოტა შორიდან:
ბერძნულ მითში, როდესაც აგამემნონმა დააპირა ბერძნების წაყვანა ტროის წინააღმდეგ სალაშქროდ, წინასწარმეტყველმა კ ა ლ ხ უ ს მ ა დაკლა ტახი
ქალაქის მოედანზე და გაყო ის ორ ნაწილად. ყოველი მეომარი ხმალამოღებული გადიოდა ტახის ორ ნაწილს შორის, ისე რომ, ხმლის პირი სისხლით სველდებოდა. აქიდან ნათლად ჩანს ტახის მისტიური დანიშნულება და მისი კავშირი პელაზგებთან.
ტახი და დათვი იყო სიმბოლო სასულიერო და საერო წარმომადგენლობისა. ორი კასტა-დრუიდებისა და რაინდებისა.რატომ თვლიდნენ თავს ტახებად დრუიდები? ერთი რამ გამახსენდა, გერმანულ ენაში ტახის ერთ-ერთი სახელწოდებაა eber-ი. იქნებ, ამას რაღაც კავშირიც აქვს ჩვენთან. ტახი მიანიშნებდა
განდეგილობაზე, რომელსაც დრუიდები ეწეოდნენ გარე სამყაროსთან მიმართებაში. ტახი ყოველთვის ითვლბოდა,,განდგომილად''. თვით ეს იზოლაცია,
ტყეში განდგომის მატერილური ფორმა გახლდათ. ძველ დროში ტახი თანავარსკვლავედის სახე იყო, მოგვიანებით ის შეიცვალა ,,დიდი დათვის''
თანავარსკვლავედით. ამ სახელების შეცვლაში მოხდა სიმბოლიზება ტახისა და დათვისა, ბრძოლა სასულიერო სა საერო ხელისუფლებებს შორის. რაც
საეროს გამარჯვებით დასრულდა. გაიმარჯვა დთვმა.
 
 
tmt
post May 30 2010, 01:51 PM
წერილი #17


Advanced Member
***

ჯგუფი: მოდერატორი
წერილები: 870
რეგისტ: 21-June 08
წევრის ნომერი: 350



http://en.wikipedia.org/wiki/Hibernia

აი აქ წერია ინგლისში არსებულ ჰიბერნიაზე ანუ ალბიონზე.
ეს იგივე იბერიაა, რომელიც არსებობდა კელტების მოსვლამდე ინგლისში
და რომელთა აგებულია სავარუდოდ სტოუნჰენჯიც..

და რომელთა შთამომავლები პიქტები იყვნენ...

ესენი იგივე მედიტერანული რასაა ანუ პროტოიბერიელები, რომელთა მონათესავე ხალხებია ქართველები და ბასკები.
ნიშანდობლივია, რომ ვიკიპედიაზე არსებობს ამაზე მხოლოდ ინგლისურენოვანი ვერსია
რუსულად არაფერია.
რუსულად არ ახარებენ საქართველოზე ასეთ ინფორმაციებს,
პირიქით ყველგან ხაზს უსვამენ, რომ პირენეელ იბერებს ქართველ იბერებთან არაფერი საერთო არ აქვთო...
კივიან ბოლო ხმაზე სომხობასთან უნისონში ყველა საიტზე ,..
givi.gif


Hibernia

Hibernia is the Classical Latin name for the island of Ireland. The name Hibernia was taken from Greek geographical accounts. During his exploration of northwest Europe (circa 320 BC), Pytheas of Massilia called the island Ierne (written Ἰέρνη). In his book Geographia (circa 150 AD), Claudius Ptolemaeus ("Ptolemy") called the island Iouernia (written Ἰουερνία). It is likely that the Romans saw a connection between these historical names and the Latin word hibernus meaning wintry.
Iouernia was a Greek alteration of the Q-Celtic name *Īweriū from which eventually arose the Irish names Ériu and Éire. The original meaning of the name is thought to be "abundant land".
Hibernia in the historical record

The island of Ireland was never incorporated into the Roman Empire. The fact that the Romans never occupied Ireland meant that Roman influence on Ireland was limited to contacts with Britain and other conquered provinces of the Empire.[1] Roman historian Tacitus makes reference to an expedition to Ireland by the general Agricola in A.D. 82. He is reported in one passage to "have crossed the water", the water in context is unknown and perhaps is reference to some exploratory mission, however the remainder of the passage deals exclusively with Ireland. According to Seneca, Agricola was of the opinion that Ireland could be conquered with one legion and a moderate amount of auxiliaries, in all roughly 6,000 men. Reference is also made about an Irish king who had fled the island in search of refuge. Agricola provided him with safety in the hope that it may be a reason to possibly invade the island. The Ulster historian Richard Warner has theorised that the Midlands leader Tuathal Techtmhar, usually thought mythical, was in fact historical and went to Britain to get Roman support for his military campaigns (along with other later exiles). If there is any truth in this hypothesis, the Romans may have had a greater influence on the southeast of Ireland than normally thought by scholars.[2] Overall, the relative lack of Roman influence on Ireland meant that it preserved its ancient culture to a much greater degree than continental countries such as Gaul.[3]
Irish tribal expeditions harried the Roman provinces of Britannia (Britain) and Gaul (France) as evidenced from surviving Roman texts.[citation needed]
In the early first century, Roman and Greek knowledge of Ireland was thin. The geographers Strabo and Pomponius Mela describe a cold land inhabited by savages who feast on the flesh of their dead fathers, where, despite the cold, the grazing was so tasty and lush that cattle exploded if allowed to eat unchecked.[citation needed]
By the second century, the geographer Ptolemy gave coordinates for a surprisingly detailed map of Ireland, naming tribes, towns, rivers and headlands. This information could have come from a variety of sources but does demonstrate the increasing knowledge and interest in Ireland.
Irish written history does not mention Rome at all. If Rome is referred to by some other name, no one has yet put a convincing case forward.
However, the lack of written history does not mean that Rome or the Roman province of Britannia did not significantly interact with Ireland. Archaeologists have found an enormous fort complex at Chester (Deva Victrix) in northwest England that may have been planned as a centre to rule the islands, or as a military base to deter Irish invasions.
From early in the archaeological record, the peoples of North West Europe, including Britain, Gaul, Spain and Ireland had mutually warred, traded and settled.
Significant British settlement in the Southwest of Ireland occurred around year 1. Ptolemy, in 100s, records Irish tribal names identical to those of tribes in Gaul and Britain, suggesting significant settlement, particularly of the Brigantes and Belgae.
At this time Ireland, western and central Europe were all home to several Celtic peoples with their associated Celtic religion, and they were supervised by the Druids. A number of historians have argued that the people of Ireland and Britain shared a broadly similar Celtic heritage. The Isle of Anglesey, Welsh Ynys Môn, was the centre of the Druidic religion, just across the Irish Sea from Ireland. Other historians, however, have disputed that such a homogeneous group existed.[4]
Transport and communication was often along rivers and coasts, with the Irish Sea being a part of this network. When Julius Caesar briefly invaded southern England in 54 BC, he received the submission of many tribes, including that of the Orcadians in the Orkney Islands, north of Scotland. Communications could be long distance, but whether any Irish knew of the Romans at this time is uncertain.
Rome often projected its power beyond its boundaries. Beyond the West coast of Britannia was the Irish Sea, with many easy crossings, and many distinctive mountain landmarks to ease navigation. The spread of Roman power to Ireland's neighbours would have had significant effects on Ireland. By 51 BC French Gaul had been conquered by the Romans, with the permanent garrisoning of Britain starting after the second invasion in 43. England and Wales would remain within the Roman Empire for another 350 years.
Revolts by the newly subjugated British tribes may have increased settlement from Britain to Ireland and reduced settlement in the other direction. Events such as the destruction of the druidic shrine and sacred groves at Anglesey in 60 by the Roman general Suetonius Paulinus would have been noticed in Ireland.
[edit]Evidence of Roman influence

Four centuries of Roman presence in Roman Britain were related to ancient Hibernia with a continuous trade and commerce, even if in a very small scale. Geographer Ptolemy in the second century made a map of Hibernia full of data on rivers, mountains and people demonstrating a knowledge of the island that could have been originated even from the presence in Hibernia of Roman explorers/traders living in small trading places of the Ireland's south and eastern coast.[5].
Generally in Ireland, Roman material is rare and found in different contexts from the native La Tene material. No roads have been identified as being Roman, and no large Roman settlements have been found. However in the southeast of Ireland, where native material is rare, Roman-style cemeteries and large quantities of Roman artifacts have been found.
A group of burials on Lambay Island, off the coast of County Dublin, contained Roman brooches and decorative metalware of a style also found in northern England from the late first century. However this could represent, for example, Brigantes fleeing reprisal from the crushed revolt of 74.
Three places in Ireland have all produced early and late Roman archaeological material: the midland ritual complex of Tara, the northern hillfort of Clogher, and Cashel, in the south. Tara and Clogher have no native finds of similar age. Each of the three became capital of a new kingdom, and each kingdom's traditions place their origins in Britain. British settlers whose arrival would explain those traditions could have been either supported by, or fleeing from, Roman influence.
At Drumanagh, 25 km north of Dublin, a large (200,000 m²) site was identified in 1995 as possibly Roman. Consisting of a peninsula defended by three rows of parallel ditches on the landward side, the site appears to have been a port or bridgehead. [6]
The Roman historian Tacitus mentions that Agricola, while governor of Roman Britain (AD 78 - 84), entertained an exiled Irish prince (may be Tuathal), thinking to use him as a pretext for a possible conquest of Ireland.[7] Neither Agricola nor his successors ever conquered Ireland, but in recent years archaeology has challenged the belief that the Romans never set foot on the island.
Indeed, in 82 Agricola "crossed in the first ship" and defeated peoples unknown to the Romans until then. Tacitus, in Chapter 24 of Agricola,[8] does not tell us what body of water he crossed, although many scholars believe it was the Clyde or Forth; however, the rest of the chapter exclusively concerns Ireland. Agricola fortified the coast facing Ireland, and Tacitus recalls that his father-in-law often claimed the island could be conquered with a single legion and auxiliaries. This conquest never happened, but some historians believe that the crossing referred to was in fact a small-scale exploratory expedition to Ireland.[9]
Roman and Romano-British artefacts have been found primarily in Leinster, notably a fortified site on the promontory of Drumanagh, fifteen miles north of Dublin, and burials on the nearby island of Lambay, both close to where Túathal is supposed to have landed, and other sites associated with Túathal such as Tara and Clogher. However, whether this is evidence of trade, diplomacy or military activity is a matter of controversy. It is possible that the Romans may have given support to Túathal, or someone like him, to regain his throne in the interests of having a friendly neighbour who could restrain Irish raiding.[10] The 2nd century Roman poet Juvenal, who may have served in Britain under Agricola, wrote that "arms had been taken beyond the shores of Ireland",[11] and the coincidence of dates is striking.
Roman coins have been found at Newgrange. [12]
According to Phillip Rance some tribes of Hibernia, called Attacotti (Old Irish term: aithechthúatha), from southern Leinster were Foederati (allies) of the late Roman Empire, and fought together with the Roman legions in the second half of the fourth century[13]
Roman sources mention raids on Britain by two groups of people usually associated with Ireland, the Scotti and the Attacotti. The origins and meanings of Scotti and Attacotti is uncertain. Attacotti disappears with the Romans. Scotti means Gaels to Adomnán in the late seventh century, but not to Columbanus in the early sixth century, who uses the older term Iberi instead. The Scotti are perhaps a confederation of tribes in Ulster, and the Atacotti one in Leinster, but this is not certain.[14]
[edit]Tuathal
Main article: Tuathal Techtmar
Tuathal was, in the Irish myths, a High King of Ireland. He was the son of a High King Fiacha Finnfolaidh. His father was overthrown and killed in a revolt by the King of Ulster. Tuathal's mother, who was the daughter of the King of Alba (Britain at the time, because Alba became the name for Scotland later on), fled to Britain with her son. 20 years later he returned to Ireland, defeated his father's enemies in a series of battles and subdued the entire country. He became High King at Tara, in the center of Ireland. There he convened a conference where he established laws. He annexed territory from each of the other four provinces to create the central province of Míde (Meath). Four fortresses were built, one for each of the four areas of land.
Some consider him to be the first real High King.[citation needed] The dating of Irish history/mythology in the first centuries AD is prone to error; however, the most popular belief is that Tuathal was exiled in AD 56 and reigned from around 80 to 100.[citation needed]
Tacitus, the Roman author, tells us that around this time Agricola had with him an Irish chieftain who later returned to conquer Ireland with an army. Juvenal later wrote that Roman arms were "taken beyond the shores of Ireland." Excavations at sites linked to the tale of Tuathal have produced Roman material of the late 1st or early 2nd centuries. It would be consistent for Tuathal to have been that Irish chieftain.
[edit]Post-Roman usage

The High King Brian Boru (c.941-1014) based his title on being emperor of the Irish people, which was in Latin: "Imperator Scottorum", as distinct from claiming to be Emperor of the island of Ireland. From 1172 the Lordship of Ireland gave the title "Dominus Hibernae", Lord of Ireland. The Kingdom of Ireland created the title Rex Hiberniae, King of Ireland, for use in Latin texts. In 1642 the motto of the Irish Confederates, a Catholic-landlord administration that ruled much of Ireland until 1650 was: Pro Deo, Rege et Patria, Hibernia Unanimis. (In English: For God, King and Fatherland, Ireland is United).
By the eighteenth century Hibernia was used on Irish coins and companies such the Hibernian Insurance Company were established (now the Hibernian Group). The name took on popularity with the success of the Irish Patriot Party. At a time when Palladian classical architecture and design were being adopted in northern Europe, Hibernia was a useful word to describe Ireland with overtones of classical style and civility, particularly by the prosperous landed gentry who were generally taught Latin at school. The Royal Exchange in Dublin was built in 1769-79 with the carved inscription "SPQH" for Senatus Populusque Hibernicus - The senate and people of Ireland.[15] The Royal Hibernian Academy dates from 1823.
Hibernia is a word that is rarely used today with regard to Ireland.[16] It is occasionally used for names of organisations and various other things; for instance: Hibernia National Bank, Hibernian Insurance Group, Ancient Order of Hibernians, The Hibernian magazine, Hibernia College, Hibernian Football Club, HMS Hibernia, the Hibernia oil field, and modern derivatives, from Latin like Respublica Hibernica (Irish Republic) and Universitas Hiberniae Nationalis (National University of Ireland).
The compound form Hiberno- remains more common, as in Hiberno-Norse, Hiberno-English, Hiberno-Scottish, Hibernophile etc.
^ Hibernia
^ British Archaeology, no 14, May 1996: Features
^ "The Celts".
^ R. English, Irish Freedom, p. 12-67.
^ Vittorio di Martino (2003), Roman Ireland, The Collins Press
^ Romans in Ireland
^ Tacitus Agricola 24
^ Agricola 24
^ Vittorio di Martino (2003), Roman Ireland, Chapter two
^ Vittorio di Martino, Roman Ireland, Introduction
^ Juvenal, Satires 2.159-160
^ Carson, R.A.G. and O'Kelly, Claire: A catalogue of the Roman coins from Newgrange, Co. Meath and notes on the coins and related finds, pages 35-55. Proceedings of the Royal Irish Academy, volume 77, section C
^ *Philip Rance, ‘Attacotti, Déisi and Magnus Maximus: the Case for Irish Federates in Late Roman Britain’, Britannia 32 (2001) 243-270
^ Charles-Edwards, pp. 158–160. Origins in the Hebrides have also been suggested for the Attacotti. The Late Roman army as recorded by the Notitia Dignitatum included auxilia palatina named for the Attacotti, the normal interpretation of such names being that they were recruited from prisoners of war.
^ McPartland E. The Royal Exchange Competition JRSAI vol.102, p.63. See the original SPQR
^ Although it is found in the first line of the Aeolus section (part 2, episode 7) of James Joyce's novel Ulysses: IN THE HEART OF THE HIBERNIAN METROPOLIS (a fictional newspaper headline referring to Dublin).


 
 
rezolomi
post Jun 1 2010, 03:54 PM
წერილი #18


Advanced Member
***

ჯგუფი: Members
წერილები: 130
რეგისტ: 19-January 10
მდებარ: Tbilisi
წევრის ნომერი: 1,088



...ნისლიან ალბიონის პირველ სახელმწიფოებრივი ტიპის გაერთიანებასაც იბერია ერქვა. ეს მანამ, სანამ კელტები (იგივე გალები. განმარტებისთვის – გალებს მათ უწოდებდნენ ლათინები, ხოლო კელტებს – ბერძნები) შეესეოდნენ ნისლიანი ალბიონის კუნძულებს. ამგვარად, ჰიბერნია იგივე ალბიონია და ისინი სიტყვა იბერიიდან ტრანსფორმირდნენ. იბერია- ჰიბერნია – ალბიონი. აკაკი გელოვანიც აღნიშნავდა, რომ ალბიონი კუნძულს დაარქვეს იქ მიგრირებულმა ხალიბებმა. ხალიბიონი-ხალბიონი-ალბიონი. როგორც ცნობილია, ხალიბები ქართველური ტომები იყვნენ..


ა ბატონი დღევანდელი ჰიბერნია - ირლანდია.
http://en.wikipedia.org/wiki/Hibernia
 
 
rezolomi
post Jun 10 2010, 05:31 AM
წერილი #19


Advanced Member
***

ჯგუფი: Members
წერილები: 130
რეგისტ: 19-January 10
მდებარ: Tbilisi
წევრის ნომერი: 1,088



მითის ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, პოსეიდონის შვილი იყო ალბიონი( გავიხსენოთ ,,ნისლიანი ალბიონი''. შოტლანდიელები დღესაც მას ,,ჰალბიონს''
უწოდებენ. ზოგი მკვლევარის აზრით, მას რაღაც კავშირი უნდა ჰქონდეს ,,ხალიბებთან''). ალბიონი იყო ინგლისის უძველესი მფარველი ღვთაება, ამავე
დროს-ატლასის ძმაც, რომელიც ი ბ ე რ ი ა ს თ ა ნ (ირლანდიის ღვთაება) ერთად ეხმარებოდა ჰერაკლეს დასავლეთ კარიბჭის დაცვაში. პოსეიდონი ითვლება პელაზგების ღვთაებად, იბერიული რასის წარმომადგენლად. არსებობს ვარაუდი, რომ პოსეიდონი რეალურად არსებული პიროვნება იყო და ამ
რასის მეფე-ქურუმი.
,, იბერები გახდნენ ბრიტანეთის კუნძულების თანამედროვე მოსახლეობის ერთ-ერთი ძირითადი მამამთავრები, განსაკუთრებით ირლანდიაში, უელსსა და
ინგლისის დასავლეთში''- ა. მორტონი.
ეხლა, შევეხოთ მეფე ართურის სახელის ეტიმოლოგიას. artu კელტურად დათვს ნიშნავს. დათვის კულტი ჰქონდათ პელაზგებს. პელაზგები ცხოვრობდნენ
ბალკანეთში, კერძოდ არკადიაში. arkadi ბერძნულად დათვს ნიშნავს. სავარაუდოდ ბრიტანეთში მიგრაციისას თან წაიყოლეს თავისი კულტი. მოგვიანებით,
ეს კულტი ნორდიულ კულტურაშიც გადავიდა.

გაგრძელება იქნება...
 
 
tmt
post Jun 10 2010, 03:02 PM
წერილი #20


Advanced Member
***

ჯგუფი: მოდერატორი
წერილები: 870
რეგისტ: 21-June 08
წევრის ნომერი: 350



Галло-латинской Albion (см. Ближнем ирландского Albbu) происходит от прото-кельтского * Alb-Иен-, разделяя те же основу, что и валлийский elfydd "земля, мир", вместе с другими топонимов , таких как Альпы . The Latin word alba is the feminine singular form of the adjective albus , meaning 'white'. Латинской Альба слово женского рода единственного форма прилагательного Альбус, что означает "белый". French aube , Spanish and Italian alba . Французский Aube, испанского и итальянского языков Альба.
http://en.wikipedia.org/wiki/Albion

აქ თითქოს სიტყვა ალბიონი დაკავშირებულია სიტყვა ალბა - თეთრ-თან

QUOTE
მითის ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, პოსეიდონის შვილი იყო ალბიონი( გავიხსენოთ ,,ნისლიანი ალბიონი''. შოტლანდიელები დღესაც მას ,,ჰალბიონს''
უწოდებენ. ზოგი მკვლევარის აზრით, მას რაღაც კავშირი უნდა ჰქონდეს ,,ხალიბებთან''). ალბიონი იყო ინგლისის უძველესი მფარველი ღვთაება, ამავე
დროს-ატლასის ძმაც, რომელიც ი ბ ე რ ი ა ს თ ა ნ (ირლანდიის ღვთაება) ერთად ეხმარებოდა ჰერაკლეს დასავლეთ კარიბჭის დაცვაში. პოსეიდონი ითვლება პელაზგების ღვთაებად, იბერიული რასის წარმომადგენლად. არსებობს ვარაუდი, რომ პოსეიდონი რეალურად არსებული პიროვნება იყო და ამ
რასის მეფე-ქურუმი.



ეს სად ნახე?
 
 
rezolomi
post Jun 11 2010, 07:19 PM
წერილი #21


Advanced Member
***

ჯგუფი: Members
წერილები: 130
რეგისტ: 19-January 10
მდებარ: Tbilisi
წევრის ნომერი: 1,088



სალამი!
შენს მერ ციტირებული აზრი ეკუთვნის ცნობილ შოტლანდიელ-პატრიოტ მკვლევარს,
ფოლკლორისტს და ჟურნალისტს ლუის სპენსს-lewis spence-льюис спенс. დაკვირვებული ვარ სიმართლეს მხოლოდ შოტლანდიელები და ირლანდიელები წერენ
ანგლო-საქსები მასეთ რაღაცეებს არ წერენ. წიგნის სახელწოდებაა ,,ატლანტიდა,
დაკარგული ცივილიზაციის ისტორია''.მაგვე ავტორს კიდევ რამდენიმე საინტერესო
წიგნია აქვს დაწერილი. თუ კიდევ რაიმემ დაგაინტერესოს მკითხე და გიპასუხებ.


დამავიწყდა დამეწერა ალბიონი, ჰალ(ი)ბიონი-აკაკი გელოვანი ,,მითოლოგიური
ლექსიკონი''. მოძებნი ხალიბებზე.
 
 
tmt
post Jun 25 2010, 10:50 PM
წერილი #22


Advanced Member
***

ჯგუფი: მოდერატორი
წერილები: 870
რეგისტ: 21-June 08
წევრის ნომერი: 350



QUOTE
დაკვირვებული ვარ სიმართლეს მხოლოდ შოტლანდიელები და ირლანდიელები წერენ

დაახლოებით ისეთივე სიტუაციაა როგორც რუსეთ -საქართველოს ურთიერთობა აქ.
იქაც და აქაც ინდოევროპელთა და იბერიელთა შორის ათასწლეულების წინ დაწყებული ბრძოლის ასახვაა
 
 
Red Barron
post Aug 1 2010, 07:38 PM
წერილი #23


Member
**

ჯგუფი: Members
წერილები: 23
რეგისტ: 1-August 10
წევრის ნომერი: 1,158



წავიკითხე, მაგრამ ეგ იგივეა ის დაიჯერო რაც ფილმ 2012ია! ეგრე ტოტო კუტუნის ბებიაც ქართველია! givi.gif
 
 
holmse
post Aug 1 2010, 07:58 PM
წერილი #24


Advanced Member
***

ჯგუფი: Members
წერილები: 447
რეგისტ: 10-December 09
მდებარ: TBILIS ;)
წევრის ნომერი: 1,046



ესეიგი აქ როგორც წავიკითხე იბერიელებიდან წამოვიდა ევროპის მოსახლეობა? :?


--------------------
 
 
tmt
post Aug 1 2010, 08:16 PM
წერილი #25


Advanced Member
***

ჯგუფი: მოდერატორი
წერილები: 870
რეგისტ: 21-June 08
წევრის ნომერი: 350



holmse
ევროპელები დღევანდელი გაგებით უმრავლესობით არიან ინდიოევროპელები
ეს დიიდი ენობრივი ოჯახია რომელიც მოედო ევროპას ინდოეთამდე და მათი მიგრაცია ევროპისკენ დაიწყო 4 000 წლის წინ
ინდოევროპელები არიან სლავები, კელტები, ფრანგები, გერმანელები, ოსები, რუსები,
სომხები, ირანელები და ა.შ.
სანამ ეს ტომები გამოჩნდებოდნენ ევროპა აზიაში -
მანამდე მთელი ხმელთაშუა ზღვის პირეთის სივრცე ბრიტანეთამდე დასახლებული იყო უძველესი ტომებით -
სავარუდოდ ესენი იყვნენ პროიბერიელები

მერე ესენი შემორჩნენ კუნძულივით ბასკები - პიქტები (შოტლანდიელ ირლანდიელები), კორსიკელების ნაწილი
და ქართველები.
 
 

2 გვერდები V  < 1 2
გამოხმაურება  ახალი თემა
1 წევრი კითხულობს ამ ფორუმს (1 სტუმარი და 0 ანონიმური წევრი)
0 წევრი:

 



  მსუბუქი ვერსია ამჟამად არის: 22nd November 2017 - 09:14 PM